جمشید کلانتر

نسل فردای ایران، سلام...

اگر این نامه را می‌خوانید، احتمالاً شما همان نسلی هستید که در حال شکل دادن به آینده محیط‌های کاری، کسب‌وکارها و حتی نگاه ما به مدیریت است. نسلی که امروز بیشتر با نام «نسل Z» شناخته می‌شود. نسلی که در سال‌های اخیر فرصت داشته‌ام با او کار کنم، از او یاد بگیرم و گاهی هم با تفاوت‌هایش روبه‌رو شوم.
اما این نامه برای تحلیل شما نیست؛ برای قضاوت شما هم نیست. این نامه فقط گفت‌وگویی است میان دو نسل از طرف کسی که سال‌ها در فضای کسب‌وکار تجربه کرده، اشتباه کرده، آموخته و امروز روبه‌روی شما ایستاده است؛ نه بالاتر از شما.
اولین چیزی که می‌خواهم بدانید این است که شما برای ما فقط یک نیروی کار نیستید، شما یک نگاه تازه هستید. وقتی وارد یک مجموعه می‌شوید، فقط مهارت و انرژی خودتان را همراهتان نمی‌آورید. سؤال‌ها، دغدغه‌ها، زاویه دید و حتی اعتراض‌هایتان را هم وارد مجموعه می‌کنید.
بسیاری از ما سال‌ها با یک الگوی مشخص کار کرده‌ایم. مدیر تصمیم می‌گرفت، کارکنان اجرا می‌کردند و نتیجه گزارش می‌شد. اما حضور شما باعث شد این مدل قدیمی‌آرام‌آرام تغییر کند. شما پرسیدید: «چرا این کار را این‌گونه انجام می‌دهیم؟» گفتید: «آیا راه بهتری وجود ندارد؟» و گاهی همین سؤال‌های ساده باعث شد نسل ما در باورهای بدیهی خودش بازنگری کند.
شاید در ابتدا همیشه به این سؤال‌ها پاسخ درستی نداده باشیم، اما امروز بیشتر از گذشته می‌دانیم که پرسیدن، نشانه بی‌احترامی‌نیست، نشانه تفکر است.
آنچه من را نگران می‌کند تفاوت میان نسل‌ها نیست. تفاوت همیشه وجود داشته است. چیزی که باید مراقبش باشیم، سوءتفاهم میان نسل‌هاست.
گاهی شما فکر می‌کنید ما تغییر را نمی‌پذیریم، در حالی که شاید فقط تجربه‌ای داریم که شما هنوز آن را لمس نکرده‌اید. گاهی هم ما فکر می‌کنیم شما عجله دارید، در حالی که شاید شما فقط فرصت‌های جدیدی را می‌بینید که ما دیرتر متوجه آن‌ها شده‌ایم.
مشکل زمانی آغاز می‌شود که به جای گفت‌وگو، قضاوت کنیم. وقتی شما تجربه را بی‌ارزش بدانید یا ما انرژی و نگاه تازه شما را نادیده بگیریم، فاصله‌ای ایجاد می‌شود که هیچ فناوری و ابزار جدیدی نمی‌تواند آن را جبران کند.
البته من کاملاً درک می‌کنم که شما می‌خواهید سریع رشد کنید. شما در جهانی بزرگ شده‌اید که سرعت، بخش جدایی‌ناپذیر آن است. اطلاعات در چند ثانیه در دسترس است، فرصت‌ها سریع تغییر می‌کنند و مقایسه با دیگران همیشه جلوی چشم شماست.
طبیعی است که بخواهید زودتر دیده شوید، مسئولیت بگیرید و اثرگذار باشید. این خواسته اشتباه نیست. هر انسانی دوست دارد حضورش معنا داشته باشد.
اما در مسیر حرفه‌ای، بعضی چیزها فقط با زمان ساخته می‌شوند. تجربه، شناخت آدم‌ها، قدرت تصمیم‌گیری و توان مدیریت بحران، چیزهایی نیستند که بتوان آن‌ها را یک‌شبه یاد گرفت.
من نمی‌خواهم به شما بگویم آهسته حرکت کنید. اتفاقاً شما باید سریع یاد بگیرید و جسورانه حرکت کنید. اما در کنار سرعت، عمق را فراموش نکنید. سرعت بدون عمق، ممکن است شما را زودتر حرکت دهد، اما الزاماً شما را دورتر نمی‌برد.
یکی از ارزشمندترین ویژگی‌هایی که در شما دیده‌ام، توانایی کار با فناوری و ابزارهای جدید است. شما با جهانی بزرگ شده‌اید که برای بسیاری از ما تازه و ناشناخته بود و می‌توانید راه‌هایی پیدا کنید که شاید برای نسل قبل قابل تصور نبود.
این یک فرصت بزرگ است. اما به یاد داشته باشید که فناوری جای فهم انسان را نمی‌گیرد. ابزارها می‌توانند کار را سریع‌تر کنند، اما شناخت آدم‌ها، ساختن اعتماد و تصمیم‌گیری درست همچنان به تجربه و تفکر نیاز دارد.
البته این مسیر فقط مسئولیت شما نیست. ما هم باید تغییر کنیم. ما باید بیشتر توضیح بدهیم، بیشتر گوش کنیم و کمتر تصور کنیم که تجربه همیشه به معنای درست بودن است.
مدیریت امروز دیگر فقط دستور دادن نیست؛ گفت‌وگو کردن است. مدیر موفق کسی نیست که همیشه پاسخ همه سؤال‌ها را بداند، بلکه کسی است که بتواند فضایی ایجاد کند که سؤال‌های درست پرسیده شوند.
شاید باور نکنید، اما من از شما چیزهای زیادی یاد گرفته‌ام. یاد گرفته‌ام که گاهی باید دوباره سؤال بپرسیم، بعضی عادت‌های قدیمی‌را کنار بگذاریم و ساده‌تر به مسائل نگاه کنیم. شما به ما یادآوری کرده‌اید که تغییر همیشه تهدید نیست، گاهی فرصتی است برای بهتر شدن.
اما در مقابل، یک خواهش هم از شما دارم: در کنار جسارت، عمق را حفظ کنید. در کنار سرعت، صبر را یاد بگیرید و در کنار فنآوری، انسان‌ها را ببینید.
آینده را نه یک نسل به تنهایی، بلکه با همراهی تجربه و انرژی، گذشته و آینده، و آرامش و جسارت خواهیم ساخت.
من شما را یک نسل گذرا نمی‌بینم. شما بخشی از داستان آینده هستید. شیوه کار کردن، ارتباط برقرار کردن و ساختن شما، بسیاری از چیزها را تغییر خواهد داد.
امیدوارم این تغییر، با احترام و گفت‌وگو همراه باشد، نه با فاصله و تقابل.
چون آینده زمانی ساخته می‌شود که نسل‌ها به جای ایستادن روبه‌روی هم، کنار هم قرار بگیرند.

شاید یکی از مهم‌ترین چیزهایی که در این سال‌ها یاد گرفته‌ام این است که هیچ نسلی کامل نیست. هر نسل، نقاط قوت و ضعف خودش را دارد. ما گاهی بیش از اندازه به تجربه‌های گذشته تکیه می‌کنیم و فراموش می‌کنیم که دنیا تغییر کرده است. شما هم گاهی ممکن است تصور کنید آنچه پیش از شما اتفاق افتاده، دیگر ارزش شنیدن ندارد. اما حقیقت این است که آینده زمانی ساخته می‌شود که هر نسل، به جای کنار گذاشتن نسل پیش از خود، آن چه را که ارزشمند است از آن بگیرد و با نگاه تازه خودش ادامه دهد.
مهم‌ترین مهارتی که شما در محیط کار به آن نیاز دارید فقط تخصص فنی یا توانایی استفاده از ابزارهای جدید نیست، بلکه توانایی فهمیدن آدم‌هاست. کسب‌وکارها را فقط ایده‌ها و فناوری‌ها نمی‌سازند، آدم‌ها می‌سازند. یاد بگیرید چگونه با همکارانتان ارتباط برقرار کنید، چگونه اختلاف‌ها را مدیریت کنید و چگونه حتی از کسانی که شبیه شما فکر نمی‌کنند، چیزی یاد بگیرید. بسیاری از موفقیت‌های بزرگ، نتیجه کنار هم قرار گرفتن آدم‌هایی با تجربه‌ها و نگاه‌های متفاوت بوده است.
امیدوارم روزی که شما در جایگاه مدیر، کارآفرین یا تصمیم‌گیرنده قرار گرفتید، این گفت‌وگو را به یاد بیاورید. شاید آن روز شما هم با نسل تازه‌تری روبه‌رو شوید که از شما سؤال می‌پرسد، روش‌های شما را به چالش می‌کشد و چیزهایی را تغییر می‌دهد که برایتان سال‌ها بدیهی بوده است. آن روز، امیدوارم همان فرصتی را به آن‌ها بدهید که امروز ما باید به شما بدهیم؛ فرصت دیده شدن، شنیده شدن و ساختن.با امید به فردایی که در آن، هم شما بهتر می‌سازید و هم ما بهتر یاد می‌گیریم.