عبدالرضا یعقوب زاده

دوست من سلام ...

آینده، بی‌تردید متعلق به نسل شماست. جهانی که در آن زندگی می‌کنیم با سرعتی بی‌سابقه در حال تغییر است و طبیعی است که مسیرهای رسیدن به رشد و موفقیت نیز متناسب با شرایط زمانه دگرگون شوند.
اما در میان همه این تغییرات، یک حقیقت ثابت باقی می‌ماند؛ فطرت انسان.
برای رسیدن به خوشبختی و سعادتمندی، چه در این دنیا و چه در آخرت، باید به ندای واقعی فطرت خود گوش دهیم. فطرت انسان میل به رشد، تکامل و ارزش‌آفرینی دارد. در همه اعصار و در میان همه ملت‌ها، فارغ از نژاد، زبان و مذهب، انسان‌ها همواره برای کسانی که در مسیر خلق ارزش قدم برداشته‌اند، احترام قائل بوده‌اند. ممکن است شکل زندگی تغییر کند، فناوری‌ها پیشرفته‌تر شوند یا سبک کسب‌وکارها دگرگون شود، اما احترام به انسان‌های اثرگذار، همیشه در دل جوامع باقی می‌ماند.
از همین رو، باور دارم هدف اصلی انسان باید خلق ارزش باشد.
همه ما الزاماً و حتی به‌طور واقع‌بینانه، نمی‌توانیم کارآفرین باشیم. کارآفرینی نیازمند استعدادهایی خاص است که خداوند در وجود انسان‌های محدودی قرار داده و هم‌زمان مسئولیتی سنگین را نیز بر دوش آنان گذاشته است. اما این به آن معنا نیست که دیگران نقشی ندارند. جامعه فقط با کارآفرین ساخته نمی‌شود. جامعه به معلم خوب، کارگر متعهد، پزشک دلسوز، پژوهشگر مسئول، کارمند درستکار و هر انسانی که کارش را با وجدان انجام می‌دهد نیز نیاز دارد.

همه ما می‌توانیم و باید ارزش‌آفرین باشیم.
ارزش‌آفرینی یعنی حاصل تلاش و فعالیت ما ارزشی تازه به جامعه انسانی اضافه کند.ارزشی که هم جامعه از آن بهره‌مند شود و هم خود‌مان. گاهی این ارزش در قالب تولید یک محصول است، گاهی در قالب انتقال یک تجربه، گاهی در تربیت یک انسان و گاهی فقط در انجام درست مسئولیتی که بر عهده گرفته‌ایم.
هر خدمتی که با نیت درست و کیفیت مناسب انجام شود، کوچک نیست.
در هر کاری که مشغول هستید، سعی کنید بهترین باشید؛ به زبان نسل خودتان، «صدِ خودتان را بگذارید». دنیا همیشه بهترین‌ها را به خاطر می‌سپارد. انسان‌های معمولی هم زندگی می‌کنند، اما آن‌هایی که اثری از خود به جا می‌گذارند، کسانی هستند که به کمتر از بهترین عملکرد خود راضی نشده‌اند. رقابت واقعی شما با دیگران نیست؛ با نسخه دیروز خودتان است.
نکته مهم دیگر، ایمان به درستی کاری است که انجام می‌دهید. وارد کاری نشوید که نسبت به درست یا نادرست بودن آن تردید دارید.
معیار تشخیص درست و غلط نیز ساده است؛ آیا این کار با ارزش‌های درونی شما سازگار است یا نه؟
گاهی ممکن است کاری از نظر مالی بسیار سودآور باشد، اما در درونتان احساس آرامش نکنید. این احساس را نادیده نگیرید. انسان اگر برای مدت طولانی برخلاف باورهای عمیق خود زندگی کند، شاید درآمد بیشتری به دست آورد، اما آرامش خود را از دست خواهد داد. هیچ موفقیتی ارزش آن را ندارد که انسان برای رسیدن به آن، وجدان خود را نادیده بگیرد.
شغل را صرفاً به‌خاطر کسب درآمد انتخاب نکنید. درآمد حق شماست، اما نباید تنها معیار تصمیم‌گیری باشد. اگر مسیر اشتباه باشد، حتی درآمد هم برکت نخواهد داشت. تجربه به من آموخته است که برکت، همیشه با اعداد بزرگ‌تر سنجیده نمی‌شود. گاهی درآمد کمتر، اما آرامش بیشتر، ارزشمندتر از ثروتی است که با اضطراب و پشیمانی همراه باشد.
از توکل به خدا غافل نشوید. اگر انتخاب درستی داشته باشید و با تمام توان در مسیر رسیدن به هدفتان تلاش کنید، آن‌گاه شاهد «دست‌های غیب» خواهید بود. کمک‌هایی که دقیقاً در بزنگاه‌ها به یاری انسان می‌آیند. شاید نتوان این اتفاقات را با محاسبات مادی توضیح داد، اما کسی که سال‌ها در میدان زندگی و کار حضور داشته باشد، بارها این لطف الهی را تجربه خواهد کرد.
من این موضوع را نه فقط از آموزه‌های دینی، بلکه از تجربه شخصی خود می‌گویم.تجربه‌هایی که نمونه‌های آن را در خاطراتم روایت کرده‌ام. بارها پیش آمده است که در شرایطی که همه راه‌ها بسته به نظر می‌رسید، دری گشوده شد که هرگز انتظارش را نداشتم. همین تجربه‌ها ایمان مرا عمیق‌تر کرده است که تلاش انسان و توکل به خدا، در کنار هم، معجزه می‌آفرینند.
در مسیر موفقیت، دام‌هایی پنهان است. یکی از خطرناک‌ترین آن‌ها، غرور ناشی از موفقیت‌های نسبی است.
حواستان باشد به هوش، استعداد و توانمندی خود مغرور نشوید. هیچ موفقیتی کاملاً فردی نیست. بسیاری از موفقیت‌ها، پیش از هر چیز، حاصل لطف خداوند است که این توانایی‌ها را در وجود ما قرار داده و از سوی دیگر، نتیجه کار تیمی کسانی است که مانند یک خانواده، پا‌به‌پای هم تلاش کرده‌اند. پشت هر دستاورد بزرگ، انسان‌های زیادی ایستاده‌اند که شاید نامشان هرگز دیده نشود، اما سهم بزرگی در آن موفقیت داشته‌اند.
هر زمان وسوسه غرور به سراغتان آمد، لحظه‌ای چشمان خود را ببندید و به عظمت جهان آفرینش و کهکشان‌ها بیندیشید. آن‌گاه خواهید دید که ما در برابر این عظمت، چقدر کوچک هستیم. این اندیشه، برای من همواره پادزهری بوده که سرمایه تواضع را در وجودم زنده نگه داشته است.
آرزوی همه ما این است که وطن عزیزمان ایران، محل زندگی و آرامش نخبگان این سرزمین باشد؛ جایی که فرزندانش بتوانند در همین خاک رشد کنند، تولید کنند و جهانی شوند. بزرگ‌ترین سرمایه هر سرزمین، انسان‌های توانمند و امیدوار آن هستند.
این آرزو محقق نخواهد شد مگر با تلاش مردم همین سرزمین. قرار نیست کسی از بیرون بیاید و کشور ما را درست کند. آبادانی هر سرزمینی، از دل مسئولیت‌پذیری مردمان همان سرزمین آغاز می‌شود. اگر هر یک از ما سهم خود را به‌درستی انجام دهیم، نتیجه آن در آینده کشور دیده خواهد شد.
قصه ما، در نهایت، قصه صبر و استقامت است. هیچ ملت بزرگی بدون عبور از روزهای دشوار به جایگاه امروز خود نرسیده است. سختی‌ها پایان راه نیستند، بخشی از مسیر ساختن آینده‌اند. آنچه سرنوشت ملت‌ها را تغییر می‌دهد، عدم وجود مشکل نیست، بلکه نوع مواجهه با مشکلات است.
باید با تلاش و امید، به جنگ ناباوری‌ها و تحریم‌ها برویم. باور راسخ دارم که با توکل به خدا، کار صادقانه، حفظ اخلاق و عشق به این مرز و بوم، می‌توان نهال اعتماد را کاشت و آن را تا ثریا رشد داد.
امید من به شماست؛ نسلی که اگر دانش را با اخلاق، تخصص را با تعهد و موفقیت را با خدمت به مردم همراه کند، خواهد توانست آینده‌ای روشن‌تر برای خود، برای خانواده‌اش و برای ایران عزیز بسازد.
با آرزوی عزت، آرامش و توفیق برای همه شما فرزندان این سرزمین و با امید به روزی که ایران، خانه امن اندیشه، تلاش و ارزش‌آفرینی همه باشد.